Blote benen, santé!

Zo. Blote benen. Of ik daar eens een stukje wou over schrijven. Tuurlijk datte. Het duurde alleen erg lang.

Vroeger waren mijn benen iets dat ik wou verstoppen. Ik hield niet van mijn benen. Het kleur, het model, de begroeiing, niks was goed. Witte ballonkieten met zwarte stippels. Edoch problemen zijn er om op te lossen. Ik overloop ze één voor één met u.

De kleur: bruin worden zullen ze nooit, daar maak ik me niet meer druk in. Maar gelukkig is er Dove Summerglow. Oew, ik maak hier reclame. Maar het spul doet wat het moet doen voor mij: gekleurde benen, geen oranje, geen strepen. Meermaals complimentjes gekregen al met mijn bruine benen. Het model blijft wat het is, al zijn ze een stuk gespierder geworden door het lopen. Wat ze wel mooier maakt. Zet mij op een hakje en ik vind ze zelfs nog mooier. Serieus, ik vind mijn welgevormde kuiten inmiddels al mooier dan rechte, vormloze stekkebenen. Het is allemaal een kwestie van perceptie.

De begroeiing: dat is nog het pijnlijkste punt. Dagelijks scheren in de zomer is een must. Epileren zou iets langer meegaan maar dat doet zo’n zeer. Definitief laten ontharen, dat zou de oplossing zijn, maar ik zoek nog dé methode. En hét budget, dat ook ja.

Bon, problemen opgelost, tijd voor rokjes. Veel rokjes heb ik. Sedert vorig jaar kan ik ook zelf rokjes maken en zo groeit mijn collectie gestaag aan. Maar liever nog dan rokjes draag ik kleedjes. Heel handig, je trekt dat over je hoofd en je bent gekleed. Je moet niet zoeken naar juiste combinaties.

Ik denk dat ik 8 dagen op de 10 een rok of een jurkje draag. Ook in de winter, jawel, maar dan is het niet met blote benen natuurlijk. Nylons kunnen best comfortabel zijn. En warm, er bestaan zelfs broekkousen met een laagje fleece aan de binnenkant, heerlijk.

Een maand lang rokjes dragen was dus voor mij geen onoverkomelijke opdracht. Al werkte de maand juni niet echt mee, met al zijn regenbuien. Maar bon, dan nog, als het echt goot, dan deed ik een regenbroek aan over mijn rokje. Geen zicht, maar dat is het sowieso al niet met een regenbroek. Maar het voelt echt aan alsof je een pamper aanhebt. En je kan maar beter geen zeer kreukelgevoelig rokje aandoen onder je regenbroek.

Bij deze wil ik ook organisatrice Nike danken voor al haar enthousiasme en inzet. Ze schreef hier een maand aan een stuk een blog bijeen en zocht sponsors voor leuke wedstrijden. Dus ze verdient ook wel wat: ik naaide haar een zomers rokje, dan kan ze haar actie nog een beetje verder zetten. Bedankt Nike, volgend jaar weer?

Blote benen, santé!

Tekst van Lien

Rokjes, rokjes, rokjes

In het seizoen dat de eerste zonnestralen de aarde raken, beginnen de vrouwen te toveren. Daar waar voorheen saaie bedrukte ambtenaren naar hun werk sloften, zie ik nu frisse, scherpe, edoch zachte verschijningen die vol vrolijkheid en liefde paraderen op de catwalk die we straat noemen. Het werkt ontwapenend. Op het moment dat men de benen letterlijk bloot geeft, stelt men zich kwetsbaar op, laat men een venster open voor kritiek. Maar de vrouw weet dat haar open venster een erotiserend effect kan hebben en tevens een uithangbord voor haar geloof in individualiteit en persoonlijke vrijheid. Wel is het zo dat, waar esthetiek en erotiek de handen in elkaar slaan, de kans bestaat dat er geilheid optreedt. Zeker als dames hun troeven ‘Basic Instinct’ gewijs inzetten.

Dames, pas op en wees u bewust van de kracht van sommige wapens. Maar geniet zeker met volle teugen van dat vrije gevoel, een gevoel waar vele mannen jullie vaker zullen om benijden en … dankjewel om ons af en toe een beetje te laten meegenieten! X

Tekst van Robrecht Vanden Thoren, acteur (o.a. Hasta la Vista)

Ik doe niet mee!

Ik draag zo graag rokjes! Allee, in de zomer toch, in de winter eigenlijk totaal niet. Ik háát nylons en aangezien ik thuis werk, zie ik geen enkele reden om mij in die rotdingen te hijsen om dan gewoon in mijn eentje aan mijn computer te zitten. Maar in de zomer zijn rokjes en kleedjes zooo zalig. De wind tussen mijn benen, mijn dijen vel tegen vel, heerlijk! Vrijheid! Zodra ik het warm genoeg heb om in T-shirt rond te lopen, draag ik ook een rok. Ook nu in deze regenachtige maand juni zou ik dus dag in dag uit een rokje dragen, want thuis is het warm genoeg en zo vaak hoef ik niet naar buiten.

“Moh, waarom doe je dan niet mee?”, zal je wel denken. Weleuh… ik heb een klein probleempje. Een probleempje van 16 kilo baby, vruchtwater en moederkoek die recht naar voren aan mijn buik hangt. Uitgerekend voor 19 juni, maar ja, mij kennende loop ik hier nog wel even. En nee, die buik op zich weerhoudt mij er absoluut niet van om rokjes en jurkjes te dragen. Maar die opgezwollen oedeembenen eronder wel. Beeld je maar eens in: dikke pootjes in donkerbruine steunkousen gehesen, met daaronder mijn dikke winterschoenen want ik kan nergens anders meer in, en daarboven een zomerrokje. RIGHT. Ik dacht het niet!

Dus ik draag broeken deze maand, dik tegen mijn zin. Behalve thuis, daar doe ik lekker wat ik wil en draag ik een rokje. Nah!

Tekst van Lies

Give-away: Allemaal rokjes!

Mme Zsazsa, u kent haar wel. De opperrokjesvrouw. Zij die rokjes en kleedjes stikt als geen ander. Zij die zelfs het meest onhandige vrouwmens aanzet tot huisvlijt (achter de naaimachine althans).

En ze schreef een boek! Met allemaal rokjes! En met dat boek stak ze zelfs Jeroen Meus voorbij in de boeken top 10! Awel, dat boek kan u hier winnen. En je hoeft er niet eens veel voor te doen.

Laat een reactie achter en vertel me waarom je dat boek zo graag wil. Wees een beetje origineel, want de drie leukste reacties winnen een boek! Reageren kan tot vrijdag 22 juni. Op zaterdag 23 juni maak ik de winnaars bekend.

Blote benen

Al die jaren waren wij twee melkwitte pilaren. Pilaren in de duisternis. En wij droegen alle vrouwelijkheid boven ons. Borsten, billen, taille, lange haren. Vrouwelijkheid, alsof we er zelf geen deel van uitmaakten. Wij vertoefden in donkere stoffen pijpen. Verhuld in gewaden die men broeken noemt. In feite een beetje mannendingen. Ooit toch.

Het sturende Hoofd van hierboven koos ervoor, om vele foute redenen, om altijd, iedere dag, een broek te dragen. Voor vele jaren.

Wij, trouwe zusters, bleven zeer lang gespeend van alle licht en liefde. En wij vervreemden van elkaar. We werden steeds doorzichiger, bleker, behaarder en triester.

Maar toen kreeg het Lichaam kinderen. Wij droegen dit veranderende lichaam overal rond. Zonder afgunst, zonder ijdelheid, nog steeds in de gangen der broeken verwikkeld en gescheiden van directe communicatie met elkaar.

We droegen en we droegen, het Lichaam dat steeds zwaarder werd. We droegen dikke borsten, volle heupen, dikke buiken. Er werd gepronkt met buik. Er werd gevloekt op opzichtige borsten. Maar de benen. Nee, de benen, die telden nooit mee. Wij waren louter de blanke slaven van de bovenkant.

Op een goede dag – we herinneren het ons nog goed – kwam er een rok. Een rok? Een rok! We kregen niet echt een uitleg, maar we vermoedden dat het te maken had met een inzicht van het Hoofd dat wij misschien toch konden bijdragen bij elegantie…

Ons bleke vel groette het daglicht. Het haar werd verwijderd. We werden gevoed met crèmes en als zussen werden we herenigd. De benen weer bij elkaar.

Vaak is er een kous. Een zwarte nylon. Maar echt erg vinden we dat niet. Want onze vorm is soms sterker dan onze kleur. En hoe kouser, hoe korter de rok. Dat bevalt ons.

Vaak is er ook geen kous. En dan jubelen we. Nog steeds bleek en half doorzichtig. Maar wel sterk. Van al dat dragen. Trotse dragers van het lichaam. Unieke pilaren, eindelijk erkend. Eindelijk verwend. Want het Hoofd weet nu: schoonheid en vrouwelijkheid, dat begint in het been.

 

 Tekst en foto van Ysabje.

Zitten als een dame

Toegegeven, ik ben niet de meest fatsoenlijke der vrouwmensen. Met een broek permitteert een mens zich al eens een wijdbeense pose. Lekker onderuitzakken in de sofa, de benen opgetrokken, in indianenzit of in spreidzit, niets zo huiselijk en gezellig. Helaas, met een rok gaat dat niet. Tenzij je thuis bent. Of, tenzij je iemand een oneerbaar voorstel wil doen.

Hoe zit je dan best wel met een rokje? Met de benen gekruist ter hoogte van de knie? Niets mis mee, zou je denken. Maar hier komt de lengte van de rok in het spel. Met een korte rok mag je zo niet gaan zitten. Da’s niet netjes, want dan kruipt je rokje omhoog. Heb je een korte rok aan, dan kruis je de benen ter hoogte van de enkels. Ga je voor de ultieme elegantie, zet ze dan een beetje schuin. Recht je rug en leg je handen devoot op je schoot. Is je rok wat langer (tot aan de knie of lager), dan mag het wel, de benen kruisen ter hoogte van de knie.

Het is wat stijfjes, vind ik, zo met die schuine beentjes. Ik ben al blij als ik eraan denk dat ik mijn benen moet dichthouden. Maar thuis of aan mijn bureau (waar niemand onder kan kijken, tenzij ze echt gaan bukken), doe ik gewoon mijn goesting. Daar schop ik mijn schoenen uit en doe ik lekker comfy.

Hou jij aan de etiquette? Of heb je het liever losjes?

 

 

Rokjes, rokjes, rokjes en zo nu en dan een kleedje

Blote benen, dan denk ik automatisch aan rokjes, rokjes, rokjes en zo nu en dan een kleedje. “Elegant” is voor mij een synoniem voor “gerokt en gekleed”. En deze maand ga ik dus heel elegant door het leven.

Shorts, niks voor mij, ik ben eerlijk: de benen zijn daar niet voor gemaakt.
Het lijf: een redelijk vrouwelijk figuur in min of meer de juiste proporties. Een stel borsten (die netjes gelift worden door een fijn BHtje), en een maatje 38 à 40 qua heupen en poep als het op rokjes aankomt. Kijken we verder naar beneden, dan volgt het stuk waar ondergetekende minder trots op is: een stevig paar benen met dikke knieën en brede kuiten. Daarom ook dat de foto’s van mezelf liefst net boven de knie worden afgeknipt (alleen je goeie kanten in de kijker zetten, niet? En dat is gewoon iets minder confronterend). Een mens kan niet alles hebben. Wordt er een kleedje gedragen, dan komt al eens een shapeware onderkleedje uit de kast om de love handles een beetje te verdoezelen.

‘Rokjes dragen’, daar gaat natuurlijk eerst ‘rokjes kopen’ aan vooraf.
Een vaste winkel is er niet, favoriete merken des te meer: Skunkfunk en King Louie staan hoog bovenaan dat lijstje. Who’s that girl heeft ook leuke stukken, al krijg ik soms het gevoel dat iedereen in Who’s that girl rondloopt, gewoon omdat het zo herkenbaar is.
En zoals bij elke vrouw – hoop ik toch – hangen er ook best wat miskopen in de kast: het verkeerde model, de verkeerde kleur, … Amper gedragen maar gewoon wegdoen, dat krijg ik niet over mijn hart. Een rokjes-swap misschien?

De moeilijkste opdracht: de juiste schoenen vinden. Het lijkt vaak of alleen sandalen en laarzen passen onder die rokjes. ’t zal wel aan mezelf liggen. De ideale schoenen, het perfecte jasje en vestje voor bij dat rokje,… Hopelijk verschijnt hier op blotebenen.com nog wat styling advies? I need it!

Ik koop veel online, maar kleren daar waag ik me niet snel aan. Ik weet hoeveel spullen ik meepak in een pashokje om nadien gewoon terug in het rek te hangen. Online windowshopping, dat wel. In het begin van het seizoen eens kijken wat er in de virtuele rekken hangt om dan nadien in de winkel op zoek te gaan naar al dat moois dat ik zag. Of als in de winkel echt mijn maat niet er niet meer is, online dat maatje groter te zoeken.

Zoals ik pas nog zei: Kleren waar je je goed en mooi in voelt, dat geeft je ego echt wel een boost. Dus, dames (en misschien ook heren): laat die favoriete merken maar komen! (en misschien kan ons allers ‘favoriete’ merklijstje nog wat uitgebreid worden, ik vind nog wel een plaatsje in de kast).

 Tekst van Ilse van http://blog.vierenveertig.be