Blote benen, santé!

Zo. Blote benen. Of ik daar eens een stukje wou over schrijven. Tuurlijk datte. Het duurde alleen erg lang.

Vroeger waren mijn benen iets dat ik wou verstoppen. Ik hield niet van mijn benen. Het kleur, het model, de begroeiing, niks was goed. Witte ballonkieten met zwarte stippels. Edoch problemen zijn er om op te lossen. Ik overloop ze één voor één met u.

De kleur: bruin worden zullen ze nooit, daar maak ik me niet meer druk in. Maar gelukkig is er Dove Summerglow. Oew, ik maak hier reclame. Maar het spul doet wat het moet doen voor mij: gekleurde benen, geen oranje, geen strepen. Meermaals complimentjes gekregen al met mijn bruine benen. Het model blijft wat het is, al zijn ze een stuk gespierder geworden door het lopen. Wat ze wel mooier maakt. Zet mij op een hakje en ik vind ze zelfs nog mooier. Serieus, ik vind mijn welgevormde kuiten inmiddels al mooier dan rechte, vormloze stekkebenen. Het is allemaal een kwestie van perceptie.

De begroeiing: dat is nog het pijnlijkste punt. Dagelijks scheren in de zomer is een must. Epileren zou iets langer meegaan maar dat doet zo’n zeer. Definitief laten ontharen, dat zou de oplossing zijn, maar ik zoek nog dé methode. En hét budget, dat ook ja.

Bon, problemen opgelost, tijd voor rokjes. Veel rokjes heb ik. Sedert vorig jaar kan ik ook zelf rokjes maken en zo groeit mijn collectie gestaag aan. Maar liever nog dan rokjes draag ik kleedjes. Heel handig, je trekt dat over je hoofd en je bent gekleed. Je moet niet zoeken naar juiste combinaties.

Ik denk dat ik 8 dagen op de 10 een rok of een jurkje draag. Ook in de winter, jawel, maar dan is het niet met blote benen natuurlijk. Nylons kunnen best comfortabel zijn. En warm, er bestaan zelfs broekkousen met een laagje fleece aan de binnenkant, heerlijk.

Een maand lang rokjes dragen was dus voor mij geen onoverkomelijke opdracht. Al werkte de maand juni niet echt mee, met al zijn regenbuien. Maar bon, dan nog, als het echt goot, dan deed ik een regenbroek aan over mijn rokje. Geen zicht, maar dat is het sowieso al niet met een regenbroek. Maar het voelt echt aan alsof je een pamper aanhebt. En je kan maar beter geen zeer kreukelgevoelig rokje aandoen onder je regenbroek.

Bij deze wil ik ook organisatrice Nike danken voor al haar enthousiasme en inzet. Ze schreef hier een maand aan een stuk een blog bijeen en zocht sponsors voor leuke wedstrijden. Dus ze verdient ook wel wat: ik naaide haar een zomers rokje, dan kan ze haar actie nog een beetje verder zetten. Bedankt Nike, volgend jaar weer?

Blote benen, santé!

Tekst van Lien

Blote benenfetisjisten

Ik moet iets bekennen. Bij gelegenheid ben ik een lui wijf. Dan maak ik het mezelf gewoon wreed gemakkelijk. Gisteren heeft u al een bericht moeten missen, dus vandaag kan ik het echt niet maken om niets te posten. Maar ik doe op de luiewijvenmanier. Gewoon een foto. Van mijn persoonlijke blote benenfetisjisten. En voor u het vraagt: neen, ik heb niets aan mijn benen gesmeerd. Het is een spontane uiting van moederliefde. Of een vorm van krankzinnigheid. Zoals u verkiest.

Morgen krijgt u van mij de winnaars van de Mme Zsazsa give-away. Later deze week nog ’t één en ander over spataders, de bijdrage van Robrecht Vanden Thoren en héél misschien nog een wedstrijdje (al kan ik dat niet beloven, iemand moet nog zijn goedkeuring geven). Ja ja, het loopt op zijn einde, de blote benenmaand.  Volgend jaar weer?

Blote benen

Al die jaren waren wij twee melkwitte pilaren. Pilaren in de duisternis. En wij droegen alle vrouwelijkheid boven ons. Borsten, billen, taille, lange haren. Vrouwelijkheid, alsof we er zelf geen deel van uitmaakten. Wij vertoefden in donkere stoffen pijpen. Verhuld in gewaden die men broeken noemt. In feite een beetje mannendingen. Ooit toch.

Het sturende Hoofd van hierboven koos ervoor, om vele foute redenen, om altijd, iedere dag, een broek te dragen. Voor vele jaren.

Wij, trouwe zusters, bleven zeer lang gespeend van alle licht en liefde. En wij vervreemden van elkaar. We werden steeds doorzichiger, bleker, behaarder en triester.

Maar toen kreeg het Lichaam kinderen. Wij droegen dit veranderende lichaam overal rond. Zonder afgunst, zonder ijdelheid, nog steeds in de gangen der broeken verwikkeld en gescheiden van directe communicatie met elkaar.

We droegen en we droegen, het Lichaam dat steeds zwaarder werd. We droegen dikke borsten, volle heupen, dikke buiken. Er werd gepronkt met buik. Er werd gevloekt op opzichtige borsten. Maar de benen. Nee, de benen, die telden nooit mee. Wij waren louter de blanke slaven van de bovenkant.

Op een goede dag – we herinneren het ons nog goed – kwam er een rok. Een rok? Een rok! We kregen niet echt een uitleg, maar we vermoedden dat het te maken had met een inzicht van het Hoofd dat wij misschien toch konden bijdragen bij elegantie…

Ons bleke vel groette het daglicht. Het haar werd verwijderd. We werden gevoed met crèmes en als zussen werden we herenigd. De benen weer bij elkaar.

Vaak is er een kous. Een zwarte nylon. Maar echt erg vinden we dat niet. Want onze vorm is soms sterker dan onze kleur. En hoe kouser, hoe korter de rok. Dat bevalt ons.

Vaak is er ook geen kous. En dan jubelen we. Nog steeds bleek en half doorzichtig. Maar wel sterk. Van al dat dragen. Trotse dragers van het lichaam. Unieke pilaren, eindelijk erkend. Eindelijk verwend. Want het Hoofd weet nu: schoonheid en vrouwelijkheid, dat begint in het been.

 

 Tekst en foto van Ysabje.

Blote mannenbenen, yummie!

Mannen en hun blote benen, ook zij verdienen wel eens wat aandacht. Want kom, niets mis met een mannenbeen. Tegenwoordig is een korte broek niet alleen meer voor op de tennisbaan of aan het zwembad. Al zijn er natuurlijk wel een paar basisregels hé, mannen:

  • Sandalen met kousen is een absolute no go!
  • Idem met loafers of ander zomers schoeisel: geen kousen!
  • Onder een korte broek geen glimmende, deftige herenschoenen.
  • Als ge u aan shorts waagt, dan liefst een deftig model. Geen voetbalbroekjes, geen zwemshorts.
  • Kuitbroeken zijn geen zicht. Echt niet, gasten.
  • Benen scheren of niet, dat zal een kwestie van persoonlijke smaak zijn, maar geef mij maar een harig been.
  • Sandalen mogen, op voorwaarde dat je voeten verzorgd zijn. Lange nagels, zwarte randen, bah!

Met de korte broek op kantoor

Voor mijn part mogen mannen wat vaker met de benen bloot. Ik weet dat er bij heel wat werkgevers dresscodes zijn, maar een bloot mannenbeen hoeft niet per se ‘onfatsoenlijk’ te zijn. Een korte broek kan ook stijlvol zijn, als er wat regeltjes in acht genomen worden (hou je short met Hawaiibloemen voor de BBQ!). En eerlijk, ik prijs mezelf gelukkig dat ik ’s zomers geen lange broek hoef te dragen. Ik denk dat heel wat kantoormannen zich te pletter zweten op zonnige dagen, met hun broek, hemd en das. Kom, we zijn 2012, tijd voor gerechtigheid!

Mannen in rok

We hebben het nog niet over rokken gehad! Er zijn mannen die graag een rok dragen. Om dezelfde reden als wij, vrouwen. Het is luchtig, het is zwierig, het voelt prettig. Maar er rust een gigantisch taboe op. Onterecht toch?

Toegegeven, ik zal ook nog eens omkijken als ik een man zie in rok. Maar dat is omdat we dat niet gewoon zijn. Terwijl er naar vrouwen in broeken al helemaal niet meer wordt omgekeken. De rok voor mannen is nochtans niet nieuw. Denk aan de kilts in Schotland. Denk aan andere culturen waar mannen gekleed gaan in een djellaba of sarong. Jean-Paul Gaultier introduceerde 20 jaar geleden de rok voor mannen. Maar veel navolging heeft hij niet gekregen, de modekringen niet meegerekend. Heeft het met de connotatie te maken? Nochtans, een man in rok wil er niet per se vrouwelijk uitzien. En eerlijk, ik vind het vaak best stoer. Maar ook hier geldt: doe het stijlvol. Trouwens, dames, zie je een paar schone mannenbenen, laat het dan niet na om er naar te fluiten. Gelijkheid!

Op 16 juni is er in Antwerpen een bijeenkomst voor mannen in rok. Meer info vind je hier: http://mannengaanrokkendragen.blogspot.be/

Freek Braeckman over kuiten en enkels

Bedankt, Christophe.

Mag ik even? Ik wil graag een man bedanken. Ja dames, een man, want u krijgt al genoeg aandacht op de ze site. Sta mij toe dit handvol pixels te gebruiken om te bedanken de heer Vekeman Christophe, geboren 30 december 1971 te Temse, schrijver, beetje Gentenaar, performer en held. Hij is het die mij twee lentes geleden heeft verlost van een emotioneel steentje in mijn schoen. En zeg nu zelf, dat verdient toch een bedankje. Ik schets het u even.

Goed twee was ik, toen ik voor het eerst mocht aanschuiven bij de kringgezangen in de eerste kleuterklas bij Zuster Marie-Louise, in de Salvatorstraat in Gent. Het moet zijn dat Christus ergens anders op let bij een eerste afspraakje, maar je kan de meeste van zijn bruiden vandaag de dag bezwaarlijk verwijten hun vrouwelijkheid overmatig in de verf te zetten. Orthopedisch schoeisel, een geruite blouse, dat hemeltergend anachronistische kapje, een bodywarmer uit de uitverkoop, en als kroon op de kont zo’n amorfe rouwgrijze rok, afhankelijk van de orde wel of niet met plooien. Als man van twee, op de grond gezeten op mijn eerste schooldag ooit, bood dat geval mij een blik die nog altijd naschemert in mijn ogen. Ik zag, ik zag, wat iedereen zag, ik zag de kuiten en de enkels van Zuster Marie-Louise, strak ingepakt in panty. Een vleeskleurige filter die wat eronder zat vertroebelde. Flouë zwarte strepen, door de nylon onregelmatig alle kanten opgedrukt. Het trauma was geboren. Als de Zoon van God wilde trouwen met zulke benen, dan moest dat wel het schoonheidsideaal zijn. De angst sloeg mij om het peuterhart, en klemde zich daar gedecideerd aan vast.

Elke lente weer sindsdien steeg mijn bloeddruk, niet wetend welke plaats ik die ideale vrouwenkuit in mijn wereldbeeld moest geven.   Toen de term Arabische Lente voor het eerst in druk verscheen (en pas op, dit is een bekentenis), heb ik een halve week nachtmerries gehad van die vele miljoenen vrouwenbenen die plots tevoorschijn zouden komen. Miljoenen maal Zuster Marie-Louise. De Apocalyps. Ook de concepten democratie, ontvoogding, gelijke rechten en vrije meningsuiting kwamen in mijn hoofd op, maar toch wat later. Ik moet zeggen, het was vooral de angst voor het verborgen been, onder broek, legging, lange rok of salopet, die mij parten speelde. De vrees voor het onbekende. Zodra ik het been echt zag, keerde de rust terug, want nooit heb ik nog overhariger ledematen gezien dan in de Salvatorstraat in 1981. Maar de suggestie dat het er had kunnen zijn, volstond voor zeven allergische symptomen. En een altijd wat opgejaagde blik. Tot ik Christophe Vekeman las:

“De kuit is seksueel gesproken het meest ondergewaardeerde deel van het vrouwenlichaam. […] Borsten en billen: voer voor veelvraten. De waren fijnproever, daarentegen, heeft al een flinke kluif aan de kuit, die immers de volledige persoonlijkheid pleegt te weerspiegelen. Mits de nodige oefening zelfs, daar ben je van overtuigd, moet het mogelijk zijn om dankzij de vorm van haar kuit het intelligentiequotiënt van een vrouw of meisje te raden, en dit met een foutenmarge van vijf. “

Sindsdien is het beter. Ik weet nu dat het aan het intelligentiequotiënt van Zuster Marie-Louise lag. En dat ik veilig ben. Ik kan er nu tegen, wordt soms nog wel eens onrustig, maar door de band heb ik het een plaats kunnen geven. Maar weet u, dames, als u dit leest: u kan mij helpen, en ook Christophe. Toon gewoon spontaan uw enkels en kuiten als uw pad het onze kruist. Bloot die benen, u kleurt onze dag, behoed ons voor onrust. En Christus kan het toch niks schelen.

Bedankt.

 Tekst van Freek Braeckman (nieuwsanker, Slimste Mens, strafste Gentenaar)

Waar is dat rokjesweer?

Verdorie toch, we hebben het niet getroffen met het weer vandaag. En de vooruitzichten zijn ook maar deprimerend. Gelukkig moet ik vandaag het huis niet uit. Maar morgen, tja, dan moet ik de fiets op. Onverbiddelijk.

Chance dat er manieren zijn om kou en regen te slim af te zijn. Op een kille morgen kan je een legging aantrekken onder je rokje. Dat houdt de billetjes warm en geloof me, dat scheelt een pak qua gevoelstemperatuur. Als het echt hondenweer is, dan zal je mij ook niet met een rokje spotten op de fiets. Dan zal ik er alles aan doen om mezelf tegen wind en regen te beschermen (lees: regenbroek en K-Way). Er zijn grenzen aan zot zijn hé, mensen. Maar eens je terug een droog onderkomen hebt gevonden, dan haal je je rokje uit je tas, maak je een tussenstop in het toilet of een ander privévertrekje en doe je een kostuumwissel. Easy peasy, niet? En zo haal je toch een beetje het mooie weer in huis.

Kousen dragen is natuurlijk de meest voor de hand liggende keuze als je het graag wat warmer hebt. Niets mis mee. Dan zien we je blote benen niet, maar dan blijf je wel in rokjesmodus. Wat ook wonderen doet, is botjes dragen onder een rokje. Warme voeten = warme benen.

Het weer kan je hier rechts opvolgen. Een weerstation heb ik niet, dus ik ga een beetje uit van wat ik ’s morgens zie als ik de gordijnen opentrek. Wil je een echt betrouwbaar weerbericht? Ga dan naar meteovista! Daar vind je een overzicht van het weer in heel België. Je geeft de plaats op waarvoor je de voorspellingen wil en klikt rechts bij ‘Sport en recreatie’ op Korte rokjes. Et voila, je krijgt een rokjesweercijfer.

Op dag 3 zullen we dus niet al te veel blote benen zien. Maar niet afhaken, dames. Morgen heb ik iets leuks voor jullie in petto. Een give-away, zowaar!