Rokjes, rokjes, rokjes

In het seizoen dat de eerste zonnestralen de aarde raken, beginnen de vrouwen te toveren. Daar waar voorheen saaie bedrukte ambtenaren naar hun werk sloften, zie ik nu frisse, scherpe, edoch zachte verschijningen die vol vrolijkheid en liefde paraderen op de catwalk die we straat noemen. Het werkt ontwapenend. Op het moment dat men de benen letterlijk bloot geeft, stelt men zich kwetsbaar op, laat men een venster open voor kritiek. Maar de vrouw weet dat haar open venster een erotiserend effect kan hebben en tevens een uithangbord voor haar geloof in individualiteit en persoonlijke vrijheid. Wel is het zo dat, waar esthetiek en erotiek de handen in elkaar slaan, de kans bestaat dat er geilheid optreedt. Zeker als dames hun troeven ‘Basic Instinct’ gewijs inzetten.

Dames, pas op en wees u bewust van de kracht van sommige wapens. Maar geniet zeker met volle teugen van dat vrije gevoel, een gevoel waar vele mannen jullie vaker zullen om benijden en … dankjewel om ons af en toe een beetje te laten meegenieten! X

Tekst van Robrecht Vanden Thoren, acteur (o.a. Hasta la Vista)

Give-away: Allemaal rokjes!

Mme Zsazsa, u kent haar wel. De opperrokjesvrouw. Zij die rokjes en kleedjes stikt als geen ander. Zij die zelfs het meest onhandige vrouwmens aanzet tot huisvlijt (achter de naaimachine althans).

En ze schreef een boek! Met allemaal rokjes! En met dat boek stak ze zelfs Jeroen Meus voorbij in de boeken top 10! Awel, dat boek kan u hier winnen. En je hoeft er niet eens veel voor te doen.

Laat een reactie achter en vertel me waarom je dat boek zo graag wil. Wees een beetje origineel, want de drie leukste reacties winnen een boek! Reageren kan tot vrijdag 22 juni. Op zaterdag 23 juni maak ik de winnaars bekend.

Freek Braeckman over kuiten en enkels

Bedankt, Christophe.

Mag ik even? Ik wil graag een man bedanken. Ja dames, een man, want u krijgt al genoeg aandacht op de ze site. Sta mij toe dit handvol pixels te gebruiken om te bedanken de heer Vekeman Christophe, geboren 30 december 1971 te Temse, schrijver, beetje Gentenaar, performer en held. Hij is het die mij twee lentes geleden heeft verlost van een emotioneel steentje in mijn schoen. En zeg nu zelf, dat verdient toch een bedankje. Ik schets het u even.

Goed twee was ik, toen ik voor het eerst mocht aanschuiven bij de kringgezangen in de eerste kleuterklas bij Zuster Marie-Louise, in de Salvatorstraat in Gent. Het moet zijn dat Christus ergens anders op let bij een eerste afspraakje, maar je kan de meeste van zijn bruiden vandaag de dag bezwaarlijk verwijten hun vrouwelijkheid overmatig in de verf te zetten. Orthopedisch schoeisel, een geruite blouse, dat hemeltergend anachronistische kapje, een bodywarmer uit de uitverkoop, en als kroon op de kont zo’n amorfe rouwgrijze rok, afhankelijk van de orde wel of niet met plooien. Als man van twee, op de grond gezeten op mijn eerste schooldag ooit, bood dat geval mij een blik die nog altijd naschemert in mijn ogen. Ik zag, ik zag, wat iedereen zag, ik zag de kuiten en de enkels van Zuster Marie-Louise, strak ingepakt in panty. Een vleeskleurige filter die wat eronder zat vertroebelde. Flouë zwarte strepen, door de nylon onregelmatig alle kanten opgedrukt. Het trauma was geboren. Als de Zoon van God wilde trouwen met zulke benen, dan moest dat wel het schoonheidsideaal zijn. De angst sloeg mij om het peuterhart, en klemde zich daar gedecideerd aan vast.

Elke lente weer sindsdien steeg mijn bloeddruk, niet wetend welke plaats ik die ideale vrouwenkuit in mijn wereldbeeld moest geven.   Toen de term Arabische Lente voor het eerst in druk verscheen (en pas op, dit is een bekentenis), heb ik een halve week nachtmerries gehad van die vele miljoenen vrouwenbenen die plots tevoorschijn zouden komen. Miljoenen maal Zuster Marie-Louise. De Apocalyps. Ook de concepten democratie, ontvoogding, gelijke rechten en vrije meningsuiting kwamen in mijn hoofd op, maar toch wat later. Ik moet zeggen, het was vooral de angst voor het verborgen been, onder broek, legging, lange rok of salopet, die mij parten speelde. De vrees voor het onbekende. Zodra ik het been echt zag, keerde de rust terug, want nooit heb ik nog overhariger ledematen gezien dan in de Salvatorstraat in 1981. Maar de suggestie dat het er had kunnen zijn, volstond voor zeven allergische symptomen. En een altijd wat opgejaagde blik. Tot ik Christophe Vekeman las:

“De kuit is seksueel gesproken het meest ondergewaardeerde deel van het vrouwenlichaam. […] Borsten en billen: voer voor veelvraten. De waren fijnproever, daarentegen, heeft al een flinke kluif aan de kuit, die immers de volledige persoonlijkheid pleegt te weerspiegelen. Mits de nodige oefening zelfs, daar ben je van overtuigd, moet het mogelijk zijn om dankzij de vorm van haar kuit het intelligentiequotiënt van een vrouw of meisje te raden, en dit met een foutenmarge van vijf. “

Sindsdien is het beter. Ik weet nu dat het aan het intelligentiequotiënt van Zuster Marie-Louise lag. En dat ik veilig ben. Ik kan er nu tegen, wordt soms nog wel eens onrustig, maar door de band heb ik het een plaats kunnen geven. Maar weet u, dames, als u dit leest: u kan mij helpen, en ook Christophe. Toon gewoon spontaan uw enkels en kuiten als uw pad het onze kruist. Bloot die benen, u kleurt onze dag, behoed ons voor onrust. En Christus kan het toch niks schelen.

Bedankt.

 Tekst van Freek Braeckman (nieuwsanker, Slimste Mens, strafste Gentenaar)

Wij willen blote benen zien!

Klaar voor de start? Eva Daeleman alvast wel!

De zon schijnt. Eindelijk.
Maar helaas geven mijn melkflessen nog licht in het donker.
Elk jaar is het weer van dat.
Zin in blote benen, maar een hoofd dat daar nog niet klaar voor is.
Stoppels, sinaasappelputjes, aders.
Foert!
De eerste stap is gezet.
Rokje aan.
Foert!
Flipflops aan.
Foert!
Leve de blote benen.
Want wat is er mooier dan blinkende kuitjes in het zonlicht?
Leve juni, leve de rokjesmaand!
Als we allemaal samen zijn, doet het vast minder pijn.

I’m in!

X
Eva






Trouwens, Eva post op haar facebookpagina dagelijks een foto van het rokje/jurkje/broekje dat ze die dag heeft aangetrokken. Eva gaat all the way, dus elke dag van juni met de benen bloot!

Hier alvast een voorsmaakje van een poosje geleden:


















En kom hier vandaag zeker nog eens terug. Straks al wat eerste tips!